Garantieovereenkomst

Een garantieovereenkomst is een zelfstandige verbintenis waarbij een derde partij, de garant, zich rechtstreeks verbindt tot betaling aan de schuldeiser zodra bepaalde voorwaarden zijn vervuld, ongeacht of de hoofdschuldenaar in gebreke is. In tegenstelling tot een borgstelling is een garantieovereenkomst niet wettelijk geregeld en staat ze los van de hoofdschuld, waardoor de schuldeiser de garant onmiddellijk kan aanspreken zonder eerst de schuldenaar formeel in gebreke te stellen. Ze wordt vaak gebruikt in commerciële en internationale contexten, bijvoorbeeld via een bankgarantie op eerste verzoek. De overeenkomst moet schriftelijk worden opgesteld en de exacte voorwaarden bepalen wanneer de garant moet betalen. Bij betwisting beoordeelt de rechter de bedoeling van de partijen, niet enkel de gebruikte termen in het contract.

Updated: 11/03/2026

De definities die onder dit punt worden weergegeven reflecteren de Belgische situatie; tenzij anders vermeld. De teksten zijn bedoeld om concepten in dagelijkse taal samen te vatten en dienen niet als alomvattend of definitief te worden begrepen. Suggesties of aanpassingen mogen altijd naar glossary@tcm.be  verstuurd worden.